ŁUBNO

Prywatna strona miejscowości  

 

 

  ŁUBNO k/Dynowa                         

 

 

                                       

 

              ~~ powiat: rzeszowski  ~~ województwo:podkarpackie                                   

                                         

O WIOSCE

 

 

_______________________

 

KAMERA NA ŻYWO

Dynów - rynek

 

  _______________________

 

BIP Dynów Gmina Wiejska

_______________________

 

Mamy książki o Łubnie

_______________________

 

 

W ostatnich dniach czerwca 2012r. została wydana książka pt. "ŁUBNO  - MOJA MAŁA OJCZYZNA"  autorstwa Anny Lorenz.

               Anna Lorenz – urodzona 23 lipca 1984 r. w Rzeszowie. Wczesne dzieciństwo spędziła w rodzinnej wiosce Łubno. W 1989 r. wraz z rodzicami zamieszkała w pobliskiej Błażowej, gdzie ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. św. Jadwigi Królowej. Absolwentka Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

alorenz@poczta.onet.pl

  tel. 787977925

_______________________

 

SZPAK

SZPAK- ptak o czarnym metalizującym zielenią i fioletem ubarwieniem pierza. Pióra są nakrapiane białymi plamkami, których u samic jest więcej. Występuje w Europie, Azji, Ameryce Północnej. Szpaki żywią się małymi bezkręgowcami i owocami - czereśnie, wiśnie, truskawki. Samica składa od 4 do 6 jaj. Jaja wysiaduje samica i samiec przez dwa tygodnie, a następnie wspólnie karmią pisklęta

______________

 

KOS SAMIEC

Samiec jednolicie, błyszcząco czarny z żółtym dziobem, starsze osobniki mają dziób pomarańczowy. Wokół oka ma nagą żółtą obrączkę.

Samica oliwkowobrązowa z niewyraźnymi plamkami na spodzie i rozjaśnieniem na podgardlu, dziób brązowy. Istnieją także rzadkie białe kosy (Leucyzm)./../ Populacje miejskie są prawie wszystkożerne, w zimie chętnie korzystają z karmników. Chętnie jedzą kawałeczki chleba grubo smarowane smalcem oraz bezkręgowce, zwłaszcza dżdżownice, ślimaki i owady, które wygrzebuje ze ściółki, opadłych liści lub trawy, czereśnie, truskawki, czerwona porzeczka .

 

Cześć materiałow ze strony

http://pl.wikipedia.org/

 

_______________________

 

 

Nr konta:

32 9093 00072001 0020 7027 0001
 

_______________________

 

 

_______________________

 

 

 

           Dzisiaj jest:

 

 powrót - STRONA GŁÓWNA

  Gmina Wiejska Dynów

Koło Gospodyń Wiejskich

Stowarzyszenie "Dolina Łubienki"

 

 

O WIOSCE - ŁUBNO k/Dynowa

 

 

Miejscowości w Polsce i wzmianki o nazwie   ŁUBNO   oraz ich położenie:

http://www.mapa.szukacz.pl/

Nazwa miasta

N

E

Województwo

 

Łubno Nowe

50°54'

20°23'

świętokrzyskie

Łubno Nowe
wioska, woj. świętokrzyskie, pow. Kielecki, gmina Piekoszów, 280 osób
(x=597524, y=337190, E=ok.20°23', N=ok.50°54')

ŁUBNO

54°08' 

17°16' 

pomorskie 

Łubno
wioska, woj. pomorskie, pow. bytowski, gmina Kołczygłowy, 200 osób, kod 77-206
(x=384251, y=700329, E=ok.17°14', N=ok.54°09')

ŁUBNO

49°48' 

22°11' 

podkarpackie 

Łubno
wioska, woj. podkarpackie, pow. rzeszowski, gmina Dynów, 1300 osób
(x=727737, y=220140, E=ok.22°10', N=ok.49°49')

ŁUBNO

52°11' 

19°06' 

łódzkie 

Łubno
wioska, woj. łódzkie, pow. łęczycki, gmina Daszyna, 350 osób
(x=505731, y=479622, E=ok.19°05', N=ok.52°11')

ŁUBNO

52°02' 

20°21' 

 mazowieckie

Łubno
wioska, woj. mazowieckie, pow. żyrardowski, gmina Wiskitki, 250 osób
(x=593307, y=464390, E=ok.20°22', N=ok.52°02')

ŁUBNO

51°43' 

23°00' 

 lubelskie

Łubno
wioska, woj. lubelskie, pow. parczewski, gmina Jabłoń, 130 osób
(x=776850, y=436291, E=ok.23°00', N=ok.51°44')

ŁUBNO SZLACHECKIE

49°41' 

21°34' 

podkarpackie 

Łubno Szlacheckie

wioska, woj. podkarpackie, pow. jasielski, gmina Tarnowiec, 440 osób
(x=684808, y=203369, E=ok.21°34', N=ok.49°41'

 

 

Obszary niekorzystne

16.02.2005

Mieszkańcy wsi Wyręby w gminie Dynów zostali pominięci w wykazie obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, choć pierwotnie ich miejscowość była na takiej liście. Ich zdaniem to oczywista pomyłka urzędników. A jak jest rzeczywiście?

Zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej Rada Ministrów ustaliła, że rolnikom gospodarującym na obszarach o niekorzystnych

warunkach należą się specjalne dotacje.

Kraj podzielony został na cztery strefy - górską, dwie nizinne oraz ze specyficznymi utrudnieniami. W tej ostatniej powinny znaleźć się wszystkie miejscowości, które do tej pory zgodnie z zarządzeniami wojewodów, korzystały z ulgi w podatku rolnym potocznie zwanej ulgą górską. Wieś Wyręby również.

W pierwszym rozporządzeniu z kwietnia ubiegłego roku Wyręby wspólnie z sąsiednią miejscowością Łubno znalazły się w ministerialnym wykazie. Dwa miesiące później, w nowym rozporządzeniu Wyręb już nie było. A to oznacza, że rolnicy otrzymaliby dopłaty dopiero za 2005 rok. Gorzej gdy komisja europejska uzna, że nie jest to nowelizacja, ale zmiana planu rozwoju obszarów wiejskich. Wtedy naprawa błędu Ministerstwa Rolnictwa potrwa o wiele dłużej. Rolnicy są zbulwersowani. Według szacunków cała wieś w wyniku tego błędu straciła co najmniej 43 tys. zł

 

www.ppr.pl/artykul.php?id=122362

 

 

Wołosi

 Wikipedii, wolnej encyklopedii.

 

Wołosi (Walasi) - ludność posługująca się językami wschodnioromańskimi. W XIII, XIV i XV wieku część tej grupy etnicznej migruje wzdłuż łuku Karpat, docierając również do Polski i rozpowszechniając pasterstwo owiec.

 

Spis treści

 

1 Dane szczegółowe

·         1.1 Pochodzenie, migracja

·         1.2 Prawo lokacyjne, sądy

·         1.3 Wyznanie

·         1.4 Zajęcia

·         1.5 Służebność

·         1.6 Życie

·         1.7 Język

·         1.8 Nobilitacja

·         2 Osady Wołoskie na Rusi Czerwonej i ziemi lubelskiej

o    2.1 Ziemia halicka

o    2.2 Ziemia lwowska i powiat żydaczowski

o    2.3 Województwo bełskie

o    2.4 Ziemia chełmska

o    2.5 Ziemia lubelska

o    2.6 Ziemia przemyska

o    2.7 Ziemia sanocka

·         3 Niektóre rodziny pieczętujące się herbem Sas (spośród około 300 rodzin)

·         4 Bibliografia:

·         5 Zobacz też

 

Dane szczegółowe

 

Pochodzenie, migracja

Wołosi (Dragowie-Sasowie) - naród o pochodzeniu romańskim, w skład którego wchodzili też Arumunowie i Albańczycy - wywodzą się z półwyspu bałkańskiego. Stamtąd rozpoczęła się ich stopniowa migracja na północ. W XIII w. utworzyli kilka naddunajskich księstw, zjednoczonych przez Mirzę Starego. Na terenach naddunajskich pozostawali pod zwierzchnictwem tureckim. W XIX wieku księstwo wołoskie połączyło się z księstwem mołdawskim. W XIII i XIV wieku grupy wołoskie podbiły plemiona Uliczów z który się częściowo zasymilowali. Przez pewien czas zamieszkiwali Węgry gdzie wykorzystywani byli jako materiał wojskowy. Migracja dotarła aż na ziemie polskie gdzie główna fala m.w. w 70 latach XIV wieku (GJ) dotarła w rejony górskie dając poprzez asymilację z ludnością ruską początek licznym plemionom Łemków, Bojków, Dolinian, Hucułów, wywierając wpływ w warstwie pochodzeniowej i kulturowej (np. ikony typu bułgarskiego). Fala migracji Wołochów trwała aż do XVI wieku przechodząc poprzez Małopolskę aż do Moraw. Jednak nieliczne grupy wołoskie na terenach Polski południowej znane były już w XIII a być może nawet w XI wieku.

Koniec migracji W XVI wieku migracja ludności wołoskiej praktycznie zakończyła się. Stało się to z przyczyną silnych zasad wprowadzonych przez Turcję na terenach mołdawskich, a także przez zaawansowanie procesów asymilacyjnych, zastępowaniu prawa osadnictwa wołoskiego prawem miejscowym itp.

 

 

Prawo lokacyjne, sądy

Wioski lokowane były na prawie wołoskim, odrębnym od prawa niemieckiego czy ruskiego. Związane to było z profilem pasterskim lepiej nadającym się do lichych, gęsto zalesionych ziem górskich. Dlatego też często uzupełniano wieś rolniczą Wołochami lub osadzano Wołochów w opustoszałej wsi powstałej w XIII wieku w czasie prób wykorzystania tych terenów. Na czele wsi stał kniaź mający uprawnienia sądownicze. Wyróżnia się też czasem naczelników dolin (zborów) i to zarówno na terenach polskich jak i rumuńskich. Również ci naczelnicy mieli własne sądownictwo nazywane aż do XIX wieku sądami zborowymi lub strungowymi. Umiejscowione one były we wsi macierzystej czyli w watrze. Strungi odbywały się raz do roku w lipcu. Wtedy też opłacano podatek królewski.

 

Wyznanie

Wołosi byli na ogół wyznania prawosławnego choć w licznych dokumentach przedstawiani są jako mający jakąś własną formę. Charakterystyczną cechą jest upodobanie do św. Dymitra. Przy lokacji wsi na ogół była też lokalizowana cerkiew wraz z uposażeniem. Charakterystyczne jest jednak to że cerkiew była zależna od kniazia, który dysponował jej dobrami i osadzał popów. Cerkiew lokowana była w centrum osady zaś monastyr na obrzeżu wsi. Znane są też liczne rodziny wołoskie obrządku greko-katolickiego w tym nawet proboszczowie.

 

Zajęcia

Było to plemię koczowniczych, lub pół-osiadłych pasterzy górskich. Wraz z wędrówkami zanosili na tereny górskie oryginalny sposób wypasu owiec przyjęty do dziś przez mieszkańców Karpat (Łemków, górali). W miarę asymilacji oraz wprowadzania prawa miejscowego przechodzili oni na rolniczy tryb życia. Budowali stałe wsie, obejmowali urzędy dostępując zaliczenia w poczet szlachty polskiej.

 

 

Służebność

Było to plemię zadziorne, wykorzystywane przez władców do tworzenia całych oddziałów wojskowych. Miało to miejsce i w Polsce od XVI w., gdzie została stworzona słynna jazda wołoska. Początkowo rekrutowana tylko spośród Wołochów później włączała również Kozaków i mieszkańców Podlasia czy Mazowsza. Była to jazda lekka, bez poważnego uzbrojenia - używana była do ubezpieczania głównych sił oraz do zwiadów. W chorągwiach tych stosowane były specjalne wytrzymałe konie wołoskie tzw. wałachy.

 

Życie

W lecie przebywali wraz ze swoimi stadami kóz i owiec w górach, zaś w zimie przenosili się na tereny puszczańskie (np. Puszcza Sandomierska). Przenosiny te odbywały się na wiosnę i jesień, a w ich trakcie przechodzili przez tereny rolnicze, będąc czasem posądzani o wyrządzanie tamtejszej ludności szkód, jako że byli ludem skłonnym do rozboju. Było to plemię skonsolidowane w płaszczyźnie rodzinnej. Związki małżeńskie bardzo rzadko były zawiązywane z obcymi i na początku jedynie w bogatych rodach.

 

Język

Istnieje silnie potwierdzona teza, że pierwotnie ludność wołoska używała jednocześnie dwóch języków - tj. rumuńskiego i ruskiego. Na ziemiach polskich bardzo szybko uległa wpływom ruskim, pozostawiając ślady rumuńskie jedynie w nazwach miejscowych, lub imionach w bogatszych rodach.

 

Nobilitacja

Wiele rodzin wołoskich brało udział w wojnach. Była to niewątpliwa okazja do zdobycia nobilitacji. Widać to w XIV wieku na Węgrzech ale także i w Polsce. Większość rodzin nobilitowanych otrzymywała herb Sas - od Dragowie-Sasowie. Jednak nie wszystkie i nie tylko rodziny wołoskie otrzymywały ten herb.

 

 

Osady Wołoskie na Rusi Czerwonej i ziemi lubelskiej

 

 

Ziemia halicka

Jabłonica, Mikuliczyn, Berezów Niżny, Berezów Wyżny, Uteropy, Kosów, Pystyń, Stpczatów, Myszyn, Kluczów, Worbiąż, Spas, Kniaziodwór, Łucze, Delatyn ,Pniów, Wołosów, Przerośl, Chlebiczyn, Żukocin, Uhorniki, Targowica, Przybyłów, Cucyłów, Grabowiec, Chorniaków, Markowca, Tyśmienica, Tłumacz, Oleszno, Knihinin, Bukowna, Milowanie, Podniewa, Uzin, Bitków, Monasterczany, Starunia, Lachowice, Bohorodczany, Drohomirczany, Żuraki, Pasieczna, Sielec, Czesibiesy, Podgrodzie, Kamień, Podmichalce, Przewozie, Niegowce, Serednie, Dorohów, Tynetniki, Stawne, Olechowiec, Buków, Czećniki, Lipica, Żolibory, Delijów, Dryszczów, Tołstobaby, Wodniki, Łany, Tumiez, Szarańczuki, Rudniki, Wyczółki, Korościatyń, Berezowice, Byczkowce

 

Ziemia lwowska i powiat żydaczowski

Perehińsko, Bolechów Wołoski, Wołoska Wieś, Kozara, Czerniów, Poświrz, Tuczna, Prybeń, Kurzany, Rozhadów, Pohrabce, Żuków, Pluchów, Kondratów, Jasionowce, Parapelniki, Podlipce, Jasionowce, Podlipce, Kołtów, Hołuica, Świrz, Stulsko, Drohowyże, Krasów, Suchodół, Podciemne, Siedlisko, Kuhajów, Sołonka, Zubrza, Honiatycze, Sroki, Leśniowce, Jażów, Kurniki, Łozina, Krechów, Żorniska, Jaśniska, Zielów, Monaster, Mokrotyń, Macoszyn, Semrków, Błyszczywody

 

Województwo bełskie

Kobylnic Wołoska, Basznia, Łukawiec, Żuków, Warchrata, Brusno Stare, Prusie, Lubycza, Teniatyska, Nowe Hrebenne, Stare Hrebenne, Ulicko, Ruda, Mosty, Ruda Wołowska, Tarnawska, Werechanie, Niemirów, Zabłocie, Sielec Bieńków, Nieznanów, Czanyż, Ohladów, Opłucko, Szczurowice

 

Ziemia chełmska

Żurawnica, Wola Lipska, Huszczka Wołoska, Olszanka, Żdżanne, Hniszów, Stulno, Łukówek, Bereść, Samarowice

 

Ziemia lubelska

Chrzanów, Goraj, Branew wołowska, Radzięcin

 

Ziemia przemyska

Bircza, Jamna, Trójca, Kopysno, Brylińce, Cisowa, Makowa, Nowe Sady, Sarny, Podbórz, Sokola, Bonów, Bolanowice, Dziewięczyce, Olszany, Humieniec, Czaple, Buniowice, Hubice, Pacław, Smolnia, Starzawa, Terło, Rudawka, Krościenko, Strzelbice, Bilicz, Lenina, Mszaniec, Łużek Górny, Strzyłki, Hołowiecko, Wołcze, Jasienica Zamkowa, Topolnica, Łużek Dolny, Żupanie, Matków, Wysocko Wyżne, Komarniki, Wysocko Niżne, Ilniczek, Ilnik, Turka, Isaje, Jawora, Turze, Tuchla, Skole, Synowódzko Niżne, Synowódzko Wyżne, Stynawa Wyżna, Tustanowice, Żulin, Borysław, Podhoradec, Kłodnica, Michałowice, Kobło, Wola Derewna, Derewno, Stronna, Łukawica, Manasterzec, Wola Błażowska, Nowoszyce, Czerchawa, Wola, Stupnica, Kotów, Urosz, Wolsza, Łastówki, Podbuż, Jasienica Solna, Uniatycze, Dołhe, Uliczno, Solec, Horucko, Letnia, Hubice, Bolechowice, Medenice, Poczajowice, Bilcze, Delawa, Wownia

 

 

Ziemia sanocka

Trzcianka, Bandrów, Jaśliska, Wola Sękowa, Odrzechowa, Blizne, Końskie, Hłomcza, Witryłów, Łubno, Hadel Szklarkie, Rudawka, Żohatyń, Lipa, Leszczawa, Brzeżawa, Tyrawa Wołoska, Bezmichowa, Serednica, Stefkowa, Ustianowa, Olszanica, Uherce, Bóbrka, Chrewt, Polana, Żurawin, Tarnawa, Wola, Tworylne, Rajskie, Smolnik, Wołkowyja, Solina, Mchawa, Serednie, Zachoczewie, Łukowe, Wola Czaszyńska, Czaszyn, Markowce, Niebieszczany, Morochów, Wola Morochowska, Płonna, Szczawne, Radoszyce

[Edytuj]

Niektóre rodziny pieczętujące się herbem Sas (spośród około 300 rodzin)

(niekoniecznie Wołosi)

Asłamowicz, Baczewski, Baczyński, Bacowski,Badowski, Balicki, Bandrowski, Baniewicz, Baraniecki, Bejowski, Berezowski, Biernacki, Bereźnicki, Biliński, Błażowski, Bojarski, Borysławski, Bratkowski, Bryliński, Brześciański, Brzeski, Buchowski, Buszyński, Charewicz, Chechłowski, Chłopicki, Chodkowski, Chrustowski, Ciemierzyński, Cieszkowski, Czajkowski, Czapiewski, Czarnowski, Czołchański, Czołomski, Daniłowicz, Dniestrzański, Dobrzański, Doliński, Drohomirecki, Dubaniewicz, Dubrawski, Dunajewski, Duszyński, Dwernicki, Dzedzicki, Dzieduszycki, Dziędziel, Faliński, Garczyński, Grabowiecki, Gwozdecki, Hanilecki, Hodoryski, Hołyński, Hordyński, Horodecki, Horucki, Hoszowski, Hubiecki, Huhernicki, Huśniański, Ihnatowicz, Ilnicki, Iżycki, Jabłoński, Janiszewski,

Jasieński, Jaworski, Jurkiewicz, Kaczkowski, Kamiński, Kanofojski, Kędzierski, Kłodnicki, Koblański, Kobylański, Komarnicki, Komorowski, Korczyński, Kotecki, Kozłowski, Krasowski, Krechowski, Krechowiecki, Kropiwnicki, Kruszelnicki, Krynicki, Krzeczkowski, Kulczycki, Kunicki, Leszczyński, Lewandowski, Lityński, Łabinowicz, Ławrowski, Łącki, Łodyński, Łopuszański, Łucki, Łuczycki, Łukawiecki, Malitowski, Manasterski, Matkowski, Medyński, Mikulski, Molitowski, Mościszewski, Nahujowski, Nanowski, Nehrebecki, Niedzielski, Nowakowski, Nowosielski, Nowosielecki, Obertyński, Opolski, Orłowski, Ormowski, Ortyński, Paschalski, Pasławski, Pawlikowski, Płoszański, Podgórski, Podhorodecki, Podlesiecki, Podwysocki, Pohorodecki, Popiel, Prusinowski, Rastawiecki, Rozłucki, Roźniatowski, Rubinowski, Rudnicki, Rybnicki, Rybotycki, Rychlicki, Rychliński, Rześniewski, Rześniowiecki, Sarnowski, Saski, Sasulicz, Semkowicz, Serednicki, Siarczyński, Sielecki, Siemasz, Siemigniowski, Skotnicki, Skulski, Smereczański, Smolnicki, Sozański, Stanisławski, Strutyński, Stryjski, Strzelbicki, Stupnicki, Sulatycki, Swaryczewscki, Szandrowski, Szeptycki, Szpakowski, Szumlański, Świstelnicki, Tarnawski, Tarnowiecki, Tatomir, Terlecki, Ternowski, Tokarski, Topolnicki, Towarnicki, Trojanowski, Turczyński, Turecki, Turzański, Tustanowski, Tychowski, Tymowski, Tyssowski, Tyszewicz, Uhernicki, Uhrynowski, Uniatycki, Urbański, Uruski, Wasilkowski, Winnicki, Wisłocki, Witkowski, Witwicki, Wolczański, Wołkowicki, Wołkowyski, Wołosiański, Wołosiecki, Wysłobocki, Wysoczański, Wyszyński, Zatwarnicki, Zawadzki, Zawisza, Zieliński, Żabiński, Żeliborski, Żerebecki, Żubr, Żurakowski, Żuroch

 

 

Bibliografia:

Grzegorz Jawor: Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu

Roman Marcinek, Krzysztof Ślusarek: Materiały do genealogii szlachty galicyjskiej

Encyklopedia WIEM

Encyklopedia PWN

http://pl.wikipedia.org/wiki/Wo%C5%82osi


 

powrót na stronę główną

 

1. Łubno k/Dynowa, Gmina Wiejska Dynów , powiat: rzeszowski ziemski             

                                                    

Wioska położona na Pogórzu Dynowskim, wchodząca w skład Gminy Wiejskiej Dynów.  Od strony północnej styka się z "Traktem Węgierskim -tzw. Cesarskim Gościńcem" - z drogą Przemyśl - Barwinek. Od południowego wschodu graniczy z drogą wiodącą z Dynowa do Grabownicy. Na wschód prowadzi droga przez Kazimierówkę do Dynowa. 

We wsi znajduje się kościół z plebanią,  Zespół Szkół ( szkoła podstawowa i gimnazjum), Dom Strażaka z biblioteką, Dom Ludowy, Ośrodek Zdrowia, 4 sklepy ogólnospożywcze i osiedle po byłym PGR.   Do Dynowa przez Kazimierówkę jest około 5 km a przez  "Rzeki" 11 km lub 12 km przez Łazek (licząc od centrum - od kościoła). Do Rzeszowa jest około 40 - 50 km, do Przemyśla podobnie a do Brzozowa około 30 km - komunikacja autobusowa.

Przez wioskę przepływa rzeczka 'Łubienka", która bierze swój początek z rejonie "Zadnich Dolin i Poręby". Rzeczka zasilana jest niewielkim dopływem z "Góry", w okolicach "Łubienki" (rejon przy moście przed "Jaworznikiem").

*****************************************************

2.

"....

Pierwsza wzmianka o wsi Łubno pochodzi  z 1424r. Nazwa tej miejscowości pochodzi od słowa występującego w językach

polskim i ukrainskim "łub", "łuba", - " kora",  a więc od karczowiska i  może wskazywać, że osada powstała w miejscu

wykarczowanego lasu. ...."

Taki zapis podaje praca zbiorowa pod redakcją Bronisława Jaskiewicza i Andrzeja Meissnera "Dynów studia z dziejów miasta" str.80.

 

Łubno k.Dynowa (szkic z dziejów wsi)

Pierwsza wzmianka o wsi Łubno pochodzi z r.1424 (...) Przed rozbiorami wieś leżała w granicach ziemi sanockiej, która weszła do Polski na stałe w czasach Kazimierza Wielkiego. W okresie międzywojennym Łubno znalazło się w powiecie brzozowskim województwa lwowskiego.

       Dokładnej daty założenia wsi nie znamy gdyż nie udało się dotychczas odnaleźć dokumentu lokacyjnego. Być może powstała w okresie panowania na tych terenach Władysława Opolczyka, gdyż prowadził on w okolicach Dynowa ożywioną działalność osadzając tam ludność wołoską. Najważniejszą wiadomością dotyczącą założenia wsi Łubno - na prawie wołoskim -  jest zapiska w AGZ (   ) z 1447 r. Stwierdza ona, że wojewoda (?) Piotr Solecki z Dynowa jest zobowiązany staroście sanockiemu Albrechtowi Michnowskiemu dostarczyć w ciągu ośmiu dni, a jeżeli będzie to niemożliwe, to w ciągu dwóch tygodni, mieszkańców Łubna, którzy dokonali przestępstwa. Byli to: "Stepan z Łubnej, brat Stepana - Józef, syn kniazia i syn Oleksa z Łubnej". Jak z tego wynika Łubnem zarządzał kniaź, który odpowiadał swoim stanowiskiem sołtysowi na prawie niemieckim czy polskim.

Okolice Dynowa pod koniec XIV wieku weszły w skład olbrzymiego majątku rodziny Kmitów, którego ośrodkiem był Bachórz.

W 1436 r. dobra dynowskie przejęła córka Piotra Kmity, Małgorzata, urodzona około 1400 r. W tym samym roku ziemie te zagarnął Mikołaj Kmita, kasztelan przemyski, stryj Małgorzaty. Po długotrwałych sporach w 1441 r., nastąpił podział dóbr, w wyniku którego Małgorzata otrzymała z powrotem Łubno. Po jej śmierci wieś przeszła w ręce Stanisława Denowskiego, ożenionego z wojewodzianką Małgorzatą Odrowążówną. Po śmierci Stanisława , około 1486 r. Łubno objął w posiadanie jego syn, Jan. Zmarł on w 1493 r. nie pozostawiając po sobie potomstwa. Następnie wieś kupił kasztelan krakowski Jan Amor Tarnowski, która z kolei przekazał młodszemu synowi z drugiego małżeństwa Janowi, późniejszemu hetmanowi. W okresie późniejszym Łubno pozostawili Tarnowscy, w formie dzierżawy, w rekach Jadwigi Denowskiej, wdowy po Janie. Po jej śmierci wieś odziedziczył Jan Zaręba z Kalinowej, wojewoda kaliski. W 1523 r. została ona zakupiona przez rodzinę Wapowskich herbu Nieczuja, pochodzącą z ziemi krakowskiej. W tym okresie przybyli do wsi Rusini (...)

        W marcu 1657 r. okolice Dynowa zostały ogromnie zniszczone przez wojska Jerzego Rakoczego, księcia siedmiogrodzkiego.

         Po Wapowskich, właścicielami Łubna i okolic zostają Krasiccy (....) W tekach Schneidra znajdujemy wzmiankę, że Łubno w

1650 r. było własnością Marcina Krasickiego, kasztelana przemyskiego, po śmierci którego dobra odziedziczył jego syn, stolnik przemyski. Umierając bezpotomnie swój majątek przekazał żonie Teofili z Czartoryskich, która wyszła powtórnie za mąż za

Grzegorza Antoniego Ogińskiego. W 1703 r. wieś Łubno, licząca 96 domów mieszkalnych z zabudowaniami gospodarczymi, została spalona przez Szwedów.

         Czyją własnością było Łubno w XVIII wieku, trudno ustalić. Po pierwszym rozbiorze Polski nastąpił podział klucza dynowskiego, w którym brali udział targowiczanie: Józef Ossoliński, Adam Poniński i Piotr Orzechowski. W 1781 r. Adam Poniński sprzedał Dynów i Łubno Stanisławowi Trzecieskiemu herbu strzemię. Odtąd - przez ponad 100 lat - Łubno, a na pewno znaczna jego część, będzie należeć do rodu Trzecieskich (...). Od zniesienia pańszczyzny, to jest 1848 r., na pozostałej po uwłaszczeniu ziemi Trzecieskich gospodarował nieznany zarządca, gdyż oni mieli swoją siedzibę w Dynowie.

         8 lipca 1892 r. dwór w Łubnie kupił, od Zbigniewa Trzecieskiego, dr Henryk Lic, fizyk powiatowy z Brzozowa. On z kolei

sprzedał ten majątek w 1930 r. Eugeniuszowi Nowakowi, który wraz z żoną Heleną oraz synami: Zdzisławem i Adamem opuścili Łubno w lipcu 1944 r. Rodzina Nowaków nie cieszyła się sympatią miejscowej ludności. W czasie wojny była nawet podejrzana o współpracę z Niemcami....

 

Na podstawie żródeł archiwalnych opracowali: Stanisław Kustra i Adam Rząsa.

"Zycie Przemyskie" z dnia 8.II 1989r.

*****************************************************

3.

Wieś Łubno leży w powiecie dynowskim???. W XVI wieku była własnością Katarzyny Waposkiej, która w liście z 23 I 1593 r., nakazała wszystkim mieszkańcom Łubna zmienić obrządek na rzymsko katolicki. Powstała wówczas rzymskokatolicka parafia p.w. Św. Jana Chrzciciela. W 1702 r. wieś została częściowo kupiona przez Burdaszewskiego za 300 złotych polskich, jednakże w 1703 r. podczas przemarszu wojsk szwedzkich większość zabudowań została zniszczona. Spaliła się m.in. cerkiew p.w. Św. Onufrego. W 1718 r., podupadły majątek wykupił syn Burdaszewskiego za 2000 złoty polskich. W 1785 obszar wynosił 28.86 km². Wioska liczyła wówczas 667 greko-katolików, 404 rzymsko-katolików i 8 Żydów. W 1800 roku wzniesiono nową cerkiew, którą poddano renowacji w 1859 r. Cerkiew ta została rozebrana w 1947??? r. W 1929 r. wieś liczyła 2750 mieszkańców a właścicielem folwarku był Henryk Lic, który posiadał tutejszy młyn. Istniały dwa wyszynki, u P. Gdyczyńskiego i R. Besena. Tytoniowe wyroby prowadzili J. Fuchsa???, L. Kiełbasa,

                                        Informację przekazał:  cocarex@yahoo.pl

*****************************************************

4.

Z przyjemnością czytam  opisy  o Łubnie - mojej rodzinnej wiosce,  jednak w niektórych opisach są   drobne nieścisłości i tak:

   - Łubno należy do powiatu rzeszowskiego - Dynów niestety nie jest powiatem.

   - cerkiew na  tzw. Popostwie w Łubnie została "rozebrana" w 1957 r.  / w rzeczywistości rozpadła się - drewniany dach  załamał  się i groził katastrofą /, natomiast murowana dzwonnica został rozebrana  nieco później,  plebania  /popówka/ stoi  do dnia  dzisiejszego, czeka na sponsora i remont /patrz foto/

  - mam wątpliwości co do nazwiska właściciela sklepu tytoniowego tzw. „trafiki” - wydaje mi się że to był J.Fuksa  /w opisie Fuchsa/.

                                                                                            Serdecznie pozdrawiam

                                                                                                K.Tymowicz 

*****************************************************

5.

Łubno powstało początkiem XV stulecia. Najstarsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1424r. Podobnie jak okoliczne miejscowości należała do dóbr Kmitów z Bachórza i Dynowa i była lokowana na prawie niemieckim. Jak podają źródła Łubno  podobnie jak sąsiednie miejscowości było włością sporną w konflikcie pomiędzy Małgorzatą Mościcową córką Piotra Lunaka, a jej stryjem Mikołajem Kmitą Po rozpadzie latyfundium Kmitów, Łubno wraz z zachodnią częścią Dynowszczyzny należało do Rzeszowskich, Wapowskich, Krasickich, Ogińskich, Paców, Konińskich, Parysów, Trzecieskich. Na początku XIX wieku źródła wspominają o istnieniu szkoły a na początku XX wieku powstała tu także czytelnia. Wraz z powstaniem ruchu ludowego w Galicji pod koniec XIX wieku na terenie Łubna pojawili się jego pierwsi sympatycy, a w okresie dwudziestolecia międzywojennego istniało już ogniwo Stronnictwa Ludowego. Działało ono bardzo aktywnie w okresie II wojny światowej obok oddziału Armii Krajowej.

Informacje opracowała i przekazała p.H.Cygan na podstawie: 

"Dynów i okolice (nie tylko przewodnik)" - Janusza Michalaka

 

*****************************************************

6.

"....

Ostatni w dziejach najazd Tatarów na ziemie sanockie miał miejsce we wrześniu 1672 r. Był on niezmiernie niszczący i spowodował ogromne spustoszenia. Olbrzymie zniszczenia w różnym stopniu były tragiczne dla odpowiednich wsi i miast. Po prostu nie wszędzie dotarli Tatarzy, a w pośpiechu nie wszędzie i nie zawsze wykazać się mogli zamiłowaniem do totalnych zniszczeń. Za­istniały przeróżne przypadki ocalenia przed pożogą pojedynczych wsi, podczas gdy wokół sza­lały pożary. Takim szczęśliwym przypadkom za­wdzięcza swe ocalenie np. Łubno, Futoma i kilka wsi na północ od Brzozowa. Byty to w zasadzie wsie położone na uboczu głównych dróg, zwykle też w lasach i wąwozach górskich. Wielkiemu zniszczeniu domów i powszechnemu rabunkowi mienia towarzyszyły ogromne ubytki w stanie li­czbowym ludności. Po wielu zniszczeniach nastąpiło długo trwające licholecie, upadek życia go­spodarczego. Wyraźnie też osłabło bezpieczeń­stwo w Ziemi Sanockiej, czego wyrazem był wzrost zagrożenia ze strony beskidników, co znajduje mocne potwierdzenie w landach sejmiko­wych wiszeńskich i w innych dokumentach lokal­nego pochodzenia. Przedstawia to m, in. „Taryfa dymów Ziemi Sanockiej z 1674 r." (Lwowska Państwowa Biblioteka Naukowa, rkps Czół. 77/11). Jest to w istocie rejestr podymnego z 1673 r., bo też na początku drugiej połowy tego roku rejestr został opracowany, choć oblatowany w księgach grodzkich sanockich dopiero 11 stycz­nia 1674 r. W rękopisie przy wielu miejscowo­ściach są nowe dopisy dotyczące ilości opodatko­wanych domów. Dla podanych wyżej miejscowo­ści zapis jest następujący: „Wsie Wapowskich: Ulenica - domów 4, Wesoła - 9, Łubne - 24; wsie Wesselinich: Błażowa - 7, Futoma - 25, Piątkowa - 2, Kąkolówka - 2, Białka -1". Wykaz podatkowy jest jednak dokumentem obrazującym jedynie fragment zniszczeń materialnych, a nie dotyczy zupełnie strat demograficznych (nie ukazuje wziętej w jasyr ludności, popalonych kościołów i cerkwi, młynów, karczem, dworów, domostw du­chowieństwa). Podymne pojawiło się w systemie podatkowym w 1629 r. jako rezultat reformy skarbowej państwa. Jako podstawę do wymiaru tego podatku przyjęto wówczas dym - dom mie­szkalny z ewentualną zabudową inwentarską, zaś wysokość poboru uzależniono od położenia dymu (miasta główniejsze, miasta mniejsze, wsie). Był to podatek wyraźnie niesprawiedliwy - we wsiach płacony był w jednej wysokości bez wzglę­du na zamożność chłopa.

Marek Pępek

http://kurierblazowski.w.interia.pl/nr71/71q9.htm

*****************************************************

7.

DYNOWINKA Nr 5/95 9

ŁUBNO z Kazimierzówką, leży w okolicy pagórkowatej, lesistej, nad Łubną uchodzącą z lewego brzegu do Sanu, 312 metrów nad poziomem morza. Ta wieś, oddalona o 6 kilometrów od Dynowa, liczy według spisuludności z 1880 r. razem z przysiółkiem 2042 mieszkańców, z których 1900 przebywa w Łubnie a 142 w Kazimierzówce. Podług szematyzmów duchownych [szematyzmy to oficjalne wydawnictwa diecezjalne obu obrządków] wypada w Łubnie greko-katolików 1200, w Kazimierzówce 28, razem 1228; [wyznania] rzymsko-katolickiego w Łubnie 675, w Kazimierzówce 121, razem 796 i 18 Izraelitów. W tej wsi jest kapelania rzymsko-katolicka, parafia greko-katolicka, szkoła ludowa 3-klasowa i kasa pożyczkowa gminna z kapitałem 832 złote waluty austriackiej. Posiadłość większa Zbigniewa Trzecieskiego ma obszaru 389 roli, 49 łąk i ogrodów, 111 pastwisk i 944 morgi lasu; posiadłość mniejsza 2296 roli, 323 łąk i ogrodów, 524 pastwisk i 276 morgów lasu. Gleba jest glinkowata średniej urodzajności i wymaga częstego nawożenia; lasy są zaś częścią bukowe, częścią jodłowe. Cerkiew greko-katolicka jest murowana. Parafia greko-katolicka należy do diecezji przemyskiej, dekanatu birczańskiego i obejmuje Futomę i Błażowę, z ogólną liczbą 1230 parafian greko-katolików. Parafia rzymsko-katolicka należała dawniej do diecezji krakowskiej i płacono dziesięciny do kościoła św. Floriana w Krakowie [...]. Co się później działo, nie wiadomo, ale w roku 1593 Katarzyna z Maciejowic Wapowska, wdowa po Andrzeju, dziedzicu Dynowa, kupiła drewnianą cerkiew od Rusinów i przyłączyła ją potem do prepozytury w Dynowie, którą [w] 1599 roku utworzyła z plebanii. Rząd austriacki po zniesieniu prepozytury dynowskiej utworzył w Łubnie kapelanię należącą teraz do diecezji przemyskiej, dekanatu dynowskiego, która wraz z Kazimierzówka i Igiozą liczy 828 parafian [wyznania] rzymsko-katolickiego. W Łubnie urodził się Szymon Syrski [zoolog, żył w latach 1829 – 1882, dyrektor Muzeum Historii Naturalnej w Trieście, profesor uniwersytetu we Lwowie, sporządził pierwszą mapę batymetryczną Morza Adriatyckiego]. Ta wieś graniczy na wschód z Wesołą, od której jest oddzielona lasami, na zachodzie z Igiozą, na północy z Ulanicą, a na południu z Hłudnem. (t. V, Warszawa 1884, s. 776 – 777).

 

 

 

O  wiosce    -    Łubno k/Dynowa.

 

 

Łubno należy do Gminy Wiejskiej Dynów . Gmina Dynów położona jest w środkowej części województwa podkarpackiego, w dolinie rzeki San. Na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Dynowskiego leżą miejscowości: Bachórz, Dąbrówka Starzeńska, Dylągowa, Harta, Laskówka, Łubno, Ulanica, Pawłokoma i Wyręby. Obszar 119 km kwadratowych zamieszkuje ponad 7,5 tys. osób.

Wieś ma trzy rejony odpowiednio nazwane  :

"GÓRA" - część wioski od strony Łazku (przysiółka leżącego przy drodze Przemyśl-Barwinek tzw. "Cesarskiego Gościńca").

"JAWORZNIK" - centrum, środkowa część wioski, w obrębie kościoła i szkoły.

"DÓŁ" - część wioski od "Jaworznika" do "Rzek" (od strony Nozdrzca, w kierunku trasy Dynów-Grabownica).

"ŁAZEK" - przysiółek leżący przy trasie Przemyśl-Barwinek (oznakowanie i tablice z nazwa zastąpiono w 2004 roku tablicami o nazwie Łubno)

części wsi w ujęciu Wikipedii Buda, Dół, Fuksówka, Hruniówka, Jawornik (Jaworznik), Kaźmierówka, Kiełbasówka, Koniówka, Kustrówka, Łazek, Łubienka, Pod Guzem, Podlas, Pod Magarą (Magurą), Potok, Przygórze, Saulanka, Szymanów, Tućkówka, Widłakówka, Wielgosówka, Wierzchowina, Zagroda

powrót na stronę główną

 

 

1.                Urząd Gminy Dynów                            

ul. Ks. Józefa Ożoga 2, 36-065 Dynów  ,     Tel./fax: 16 652-12-57,        e-mail: urzad@dynow.regiony.pl   
                                                                            

NIP 795-15-65-372                ~~        REGON 650011470
Nr rachunku Urzędu w BS Dynów: 21 9093 0007 2001 0000 2365 0030


 

Wójt Gminy - Wojciech Piech

16 652-12-57

wojt@dynow.regiony.pl

Sekretarz - Adam Warzybok

16 652-12-57 wew. 15

sekretarz@dynow.regiony.pl

 

Referat Finansowy

Kierownik Referatu Skarbnik Gminy
Wojciech Cymbalista

16 652-12-57 wew. 18

cymbalista@dynow.regiony.pl

Księgowość Budżetowa:Inspektor Bożena Borkowska

16 652-12-57 wew. 19

borkowska@gminadynow.pl

Księgowość Budżetowa:Inspektor Agnieszka Dudek

16 652-12-57 wew. 19

dudek@dynow.regiony.pl

Księgowość Budżetowa: Inspektor Zofia Kalawska

16 652-12-57 wew. 19

budzet@dynow.regiony.pl

Księgowość Budżetowa: Inspektor Danuta Wandas

16 652-12-57 wew. 19

wandas@dynow.regiony.pl

Płace:  Inspektor Zofia Chrobak

16 652-12-57 wew. 17

zofia.chrobak@dynow.regiony.pl

Obsługa Kasowa: Inspektor Joanna Lichota

16 652-12-57 wew. 12

j.lichota@dynow.regiony.pl

Referat Podatkowy

Kierownik Referatu: Adam Ostafiński

16 652-12-57 wew. 11

podatki@dynow.regiony.pl

Podatki i Opłaty Lokalne: Inspektor Justyna Bieńko

16 652-12-57 wew. 11

podatki@dynow.regiony.pl

Księgowość Podatkowa:Inspektor Maria Twardak

16 652-125-57 wew. 17

maria.twardak@dynow.regiony.pl

Administracyjna Obsługa Klienta
Referent Joanna Sieńko

16 652-12-57 wew. 50

biuro@dynow.regiony.pl

Gospodarka Odpadami 

16 652-12-57 wew. 50

 

Referat Organizacyjny

Kierownik Referatu:  Adam Warzybok

16 652-12-57 wew. 15

a.warzybok@dynow.regiony.pl

Kadry i Obsługa Sekretariatu:

Inspektor Elżbieta Cymbalista

16 652-12-57 wew. 14

urzad@dynow.regiony.pl

Ewidencja Ludności: Inspektor Wanda Dańko

16 652-12-57 wew. 13
16 652-11-55 wew. 13

ewidencja@dynow.regiony.pl

Obsługa Rady Gminy i Przeciwdziałanie Uzależnieniom: Inspektor Agata Pyra

16 652-12-57 wew. 22

rada@dynow.regiony.pl

Administracja Systemów Informatycznych i Informacji Niejawnych: Inspektor Stanisław Baran

16 652-12-57 wew. 24

baran@dynow.regiony.pl

Wojskowa Obrona Cywilna i Archiwum
Inspektor Jacek Sowa

16 652-12-57 wew. 20

sowa@dynow.regiony.pl

Referat Oświaty

Kierownik Referatu: Danuta Błotnicka

16 652-12-57 wew. 29

szkoly@dynow.regiony.pl

Płace: Inspektor Marta Chrobak

16 652-12-57 wew. 30

marta.chrobak@dynow.regiony.pl

Obsługa Kasowa: Inspektor Danuta Fara

16 652-12-57 wew. 12

fara@gminadynow.pl

Kadry Oświaty i Stypendia:

Podinspektor Ewelina Kurosz

16 652-12-57 wew. 29

kurosz@gminadynow.pl

Główny Księgowy Szkół : Maria Pyrda

16 652-12-57 wew. 30

maria.pyrda@gminadynow.pl

Referat Inwestycji  Infrastruktury Komunalnej, Promocji i Funduszy Pomocowych

Kierownik Referatu

 

 

Ochrona Środowiska
Inspektor Mariola Kaszycka

16 652-12-57 wew. 23
16 652-11-55 wew. 23

m.kaszycka@dynow.regiony.pl

Drogi: Inspektor Piotr Dziepak

16 652-12-57 wew. 21

dziepak@dynow.regiony.pl

Mienie Komunalne i Gospodarka Gruntami
Referent Piotr Potoczny

16 652-12-57 wew. 21

potoczny@dynow.regiony.pl

Remonty i Zamówienia Publiczne
Inspektor Adam Kiełbasa

16 652-12-57 wew. 25

przetargi@dynow.regiony.pl

Gospodarka Komunalna

Dział Obsługi Technicznej i Gospodarczej
Kierownik Wiesław Galej

16 652-12-57 wew. 28

galej@dynow.regiony.pl

Gminna Biblioteka Publiczna

Dyrektor Mariola Kaczor

 

 

 

Gmina Dynów 
NIP 813-33-03-318,    REGON 650900275   Nr Statystyczny Gminy 1816052

 

  WŁADZE GMINY: Kadencja 2002-2006, 2006-2010, 2010-2014 - 2014-2018

 

Wójt gminy inż. Krystyna Sówka pok. 16, tel. (16) 65-21-257 ,  Dynów, ul. ks. J. Ożoga 2,

Sekretarz -mgr inż. Adam Warzybok pok. 15, tel. (16) 65-21-257 wew. 15

Skarbnik  - mgr inż. Wojciech Cymbalista pok. 18, tel. (16) 65-21-257 wew. 18

 

Skład Rady Gminy Dynów VII Kadencji 2014-2018

Beata Skiba - Przewodnicząca Rady Gminy w Dynowie

Franciszek Pilip - V-ce Przewodniczący,  Franciszek Domin - V-ce Przewodniczący

Łucja Bachurska, Zygmunt Banaś, Adam Chruszcz, Piotr Ciupak, Jacek Kamiński, Wiesław Kiełbasa, Stanisław Myćka, Janina Ostafińska

Małgorzata Pancerz, Tadeusz Pudysz, Jacek Stochmal, Piotr Śliwa

 

KOMISJE STAŁE RADY GMINY DYNÓW

 Komisja Budżetu i Finansów w składzie: 1. Tadeusz Pudysz - Przewodniczący, 2. Franciszek Domin - Z-ca Przewodniczącego

3. Adam Chruszcz, 4. Małgorzata Pancerz, 5. Franciszek Pilip, 6. Stanisław Myćka, 7. Wiesław Kiełbasa, 8. Zygmunt Banaś

 Komisja Oświaty, Zdrowia, Kultury i Rolnictwa w składzie:

1. Janina Ostafińska - Przewodnicząca2. Łucja Bachurska - Z-ca Przewodniczącej

3. Piotr Śliwa,4. Piotr Ciupak, 5. Jacek Stochmal, 6. Jacek Kamiński

 Komisja Rewizyjna w składzie:1. Jacek Kamiński - Przewodniczący, 2. Piotr Ciupak - Z-ca Przewodniczącego

3. Piotr Śliwa, 4. Tadeusz Pudysz, 5. Jacek Stochmal

 

 

 

 2.

 

Sołectwo Łubno
   

Adres:Łubno

 36-065 Dynów        
   Sołtys:
Robert Potoczny

Telefon:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3.                                              

   Zespół Szkół Nr 3 w Łubnie

 

Zespół Szkół nr 3 - Szkoła Podstawowa w Łubnie i Gimnazjum

Adres:
Łubno
36-065 Dynów
tel.: (16) 652-10-39
tel. kom.: 663-284-624
http://www.zslubno3.pl

email: lubnoszkola3@poczta.onet.pl

Dyrektor:
Roman Mryczko

 

 

powrót na stronę główną

 

 

 

O historii powstania szkoły w Łubnie

  

         Z inicjatywy Zbigniewa Trzecieskiego właściciela dworu w Lubnie w 1864 r. powstaje szkoła jednoklasowa. Przez dwa lata pracował w niej N. Gliński, a po nim N. Chudziński. Od 1867 do 1871 roku nauczycielem był Andrzej Batycki. Na 240 dzieci we wsi tylko 116 uczęszczało do szkoły. Z kolei do 1892 roku pracował Antoni Petyniak, dziadek poety Juliana Przybosia. O nim bardzo dobrze się wyrażał mój dziadek Leon Kiełbasa, który był jego uczniem. Petyniak studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, którego nie ukończył, gdyż wybuchło powstanie styczniowe. Zaciągnął się w jego szeregi. Po jego upadku, uciekając przed prześladowcami zamieszkał w Lubnie "odciętej od świata". Lu zawarł związek małżeński z Katarzyną Sanecką pochodzącą z Wileńszczyzny. Kolejno w szkole uczyli: Antoni Wiśniewski, Jan Kmicikiewicz, Adolf Gryciecki, Piotr Skaruch -nauczyciel mojego ojca. W okresie późniejszym byli tu zatrudnieni: Stanisław Kruszyna, Franciszek Gosztyła, Antoni Kulikowski, Emilia Nabywaniec-Prokop. Krótko też uczył Konstanty Piotrowski.

          W 1910 roku szkoła zostaje przekształcona w dwuklasową, a w 1914 powstaje jeszcze szkoła filialna. W tych placówkach oświatowych oprócz małżeństwa Prokopów uczyła Julia Szewczyńska. Nauka w tych: szkołach podobnie jak w całej Galicji stała na niskim poziomie. W 1902 roku w miejsce budynku drewmianego zbudowano murowany z czteroma izbami lekcyjnymi. W czasie 1 wojny światowej podobnie jak w większości szkół w Polsce zajęcia się tu nie odbywały. Po zakończeniu wojny szkoła wznowiła swą pracę w obu szkołach. Jedna dwuklasową z językiem wykładowym polskim, do której w 1928 roku uczęszczało  154 dzieci, do drugiej jednoklasowej z językiem wykładowym ukraińskim 63 dzieci. Kierownikiem szkoły polskiej do 1930 roku był Michał Prokop, a po nim tę funkcję pełnił syn organisty, Ignacy Fuksa.

         W 1932 roku powstała Szkoła Powszechna Stopnia drugiego /Klasy I-VI/. Nauka odbywała się na dwie zmiany. W szkole oprócz kierownika uczyli: Celina Fuksa, N. Kordeczka, N. Lichocki i N. Dąbrowski. W szkole ukraińskiej była zatrudniona Janina Kopystiańska-Markiewicz córka księdza greckokatolickiego. W dolnej części wsi w 1936 roku powstaje druga szkoła 3 klasowa w której uczyli: Janina Dekalska i Aleksander Piwowarczyk. W 1937 roku w górne wsi powstaje trzecia szkoła w której kolejno uczyli: Władysław Sikora i Stanisław Pakosz.

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W szkole środkowej uczyli: Ignacy Fuksa jako kierownik, Janina Markiewicz i Karolina Banaś. Wyżej wymienieni byli moimi nauczycielami. Im wiele zawdzięczam.

 

           W dniu 9 września 1939 roku w godzinach popołudniowych wkroczyli do wsi Niemcy, którzy zajęli budynek szkolny w którym przebywali do marca 1940 roku. W czasie wojny, w Lubnie uczyli: Maria Wietki /Wietztchy/, Helena Szelc, Paweł Wrażeń, Weronika Kluzowa, Stefania Kędzierówna, Stefania Jussowa, Karolina Banaś, Ignacy Fuksa, Karolina Fuksa, Kazimiera Smendówna, Aleksander Piwowarczyk, Tadeusz Bilski. W głównym budynku uczyły się dzieci ukraińskie, natomiast dzieci polskie uczyły się w budynkach prywatnych u Andrzeja Kruczka i Władysława Sikory. W okresie międzywojennym kilkunastu moich ziomków ukończyło Seminarium Nauczycielskie, dwóch studia wyższe.

 

           Podsumowując należy stwierdzić, że w omawianym okresie, zarówno oświata jak i kultura w Lubnie nie stały na zbyt wysokim poziomie. Przyczyn tego stanu rzeczy było wiele, jak brak odpowiedniej ilości izb lekcyjnych, brak pomocy naukowych, małe kwoty pieniężne przeznaczane na oświatę i kulturę. Często sami rodzice utrudniali swoim dzieciom naukę. W okresie nasilenia prac polowych, to jest wiosennych zasiewów, sadzenia ziemniaków, zbioru siana, oraz wykopków, dzieci pozostawały w domu i pomagały rodzicom przy pracy. W zimie znaczna część dzieci nie mogła uczęszczać do szkoły ze względu na brak obuwia i ciepłej odzieży. Dlatego bardzo często edukacja, dzieci kończyła się na zdobyciu podstawowych umiejętności czytani, pisania i liczenia. Niektóre, bardzo biedne dzieci w ogóle nie uczęszczały do szkoły i były analfabetami.

 Adam Rzasa Rzeszów

Rzeszów, dnia 07.września 2000r.

 

 

HISTORIA SZKOLNICTWA PODSTAWOWEGO NA ZIEMIACH DYNOWSKICH.

 

           Historia szkolnictwa podstawowego na ziemiach dynowskich sięga według różnych źródeł początku XV w. Wtedy to w Dynowie powstała szkoła parafial­na. W tego typu szkołach uczono czyta­nia, pisania oraz rachunków i podstaw języka łacińskiego./…/

Po utracie niepodległości, kiedy ziemie dynowskie znalazły się pod za­borem austriackim, cesarzowa Austrii Maria Teresa przeprowadziła reformę szkół ludowych, nadając im charakter instytucji państwowych. Było to w roku 1774. Obok nowo wprowadzonych szkól trywialnych, funkcjonowały w dalszym ciągu szkoły parafialne. Na początku XIXw. oprócz szkoły w Dynowie na naszych ziemiach istniały  jeszcze m.in. szkoły w Łubnie, Bachórzu, Dylągowej, Harcie.

 

Były to szkoły parafialne. W 1875r. na ich bazie utworzono jednoklasowe ludowe szkoły pospolite np. w Przedmieściu Dynowskim (1897r.), w Dąbrówce Starzeńskiej (1909r.), w Harcie Górnej (1913r.). Większe wsie miały szkoły dwuklasowe: Harta od 1893r, Bachórz i Bartkówka od roku 1900, Ulanica od 1901r, Łubno od 1913r./…/ Warunki lokalowe szkół okolicznych przedstawiały się w większości niekorzystnie. Budynki, w których uczono dzieci były zaniedbane, wynajmowanych pomieszczenia nie remontowano./…/

 Założycielem szkoły w Łubnie w 1864 r. był Zbigniew Trzecieski, właści­ciel dworu w Dynowie. Pierwszym nauczycielem został N.Gliński, po nim krótko uczył N.Chudziński. W latach 1867-1871 nauczycielem był Andrzej Batycki. W tym czasie we wsi było 240 dzieci, a do szkoły uczęszczało tylko 116. Od 1875 r. do 1892 r. lekcje prowadził Antoni Petyniak - dziadek Juliana Przybosia. Uczeń szkoły w Łubnie, późniejszy długoletni kierownik Ignacy Fuksa wspomina, że uczniowie posiadali tylko podręcznik do języka polskiego i matematyki, zaś od 1902 r. uczyli się w budynku drewnianym, który znajdował się w pobliżu obecnej szkoły. Posiadał on jedną izbę lekcyjną oraz mieszkanie dla kierownika. Budynek był pokryty gontami. W 1902 r. zbudowano nową murowaną szkołę z czterema izbami lek­cyjnymi./…/

Wraz z odzyskaniem niepodległości szkoły ludowe otrzymały nazwę szkół powszechnych. Dekret z 1919 r. wprowadził szkołę 7-letnią, która była obowiązkowa dla dzieci od 7 do 14 roku życia. Jednak mimo przymusu szkolnego, dzieci po czasie wojny nie były regularnie posyłane do szkoły, dochodziło nawet do tego, że rodzice zatrzymywali je przez 5 miesięcy do pomocy w gospodarstwie a 5 miesięcy uczyły się w szkole. Lata 1920/21 i 1921/22 były latami wielkiej biedy w szkolnictwie polskim. Po pierwszej wojnie światowej szkoły w większości wymagały remontów. Miejscowa ludność, sama cierpiąca niedostatek i biedę, nie była w stanie zdobyć odpowiednich funduszy, zaś władze oświatowe młodego państwa również na ten cel nie miały pieniędzy./…/

Wiele planów związanych z rozbudową i rozwojem szkół dynowskich przerwała druga wojna światowa. Dynów został zajęty przez wojska niemieckie 13 września 1939 r. W wyniku układu niemiecko - radzieckiego miasto znalazło się pod okupacją III Rzeszy./…/

Wybuch II wojny światowej spowodował także przerwy w nauce w innych szkołach. I tak np. do Łubna w dniu 9 września 1939 r. wkroczyli Niemcy, któ­rzy zajęli budynek szkoły na potrzeby wojska. W tej sytuacji nauka została przerwana aż do marca 1940 roku./…/

Po drugiej wojnie światowej na ziemiach dynowskich powstało wiele no­wych szkół. W myśl propagandowego hasła „Tysiąc szkół na tysiąclecie" oddawano do użytku kolejne obiekty szkolne. /…/

W Łubnie uroczyste przekazanie nowego, pięknego obiektu szkolnego do dyspozycji nauczycieli oraz uczniów odbyło się 1 września 1988r./…/

   Głównym źródłem, z którego czerpano wiadomości były kroniki szkolne i materiały publikowane na stronach internetowych poszczególnych szkół./../

 

 

 

Fragmenty z opracowania Bogusławy Pinkowicz

Dynowinka 5/95

 

 

GIMNAZJUM w Łubnie

 

Podane niżej informacje przedstawione są bez skrótów ze strony internetowej: www.pawlokoma.republika.pl  autorstwa  Pani Zuzanny Anny Nosal

".....JAK FUNKCJONUJĄ GIMNAZJA W GMINIE DYNÓW?
(CZĘŚĆ 2)

         W numerze 1/91 (styczeń 2003) „Dynowinki” padło złożone pytanie dotyczące funkcjonowania gimnazjów w gminie Dynów. Spór toczy się o to, czy reforma rzeczywiście realizuje się w kompleksie: gimnazjum – szkoła podstawowa, o poziom kształcenia uczniów w zespole, o utrzymanie samodzielności i tożsamości gimnazjum.1 W odniesieniu do ministerialnych rozbieżności - przypatrzmy się kolejnemu gimnazjum, istniejącemu w Zespole Szkół Nr 3 w Łubnie.
         Łubno doczekało się nowej szkoły w 10 lat przed strukturalną reformą edukacji. Powstał optymalny, dwupiętrowy budynek z obszerną salą gimnastyczną. Kiedy reforma nadeszła – szkoła okazała się być na tyle duża i dobrze wyposażona, by zorganizować w niej gimnazjum, do którego zjeżdżają uczniowie z nieodległej małej miejscowości – Ulanicy. Początkowe kłopoty z uczniami dojeżdżającymi, z czasem ustąpiły; uczniowie z obwodu szkolnego zaaklimatyzowali się w nowych warunkach i, jak wynika z ankiety2 przeprowadzonej wśród gimnazjalistów, do szkoły dojeżdżać lubią. Na 37 dojeżdżających – 86% uczniów akceptuje dojazd do szkoły. Uczniowie ci pozytywnie wyrażają się też o warunkach dojazdu. Zgodnie twierdzą, że autobus szkolny funkcjonuje bez zastrzeżeń. Tylko przyczyny atmosferyczne, jakkolwiek sporadycznie, opóźniają czas dotarcia do szkoły.
         Szkoła w Łubnie posiada jeszcze jeden atut. Sala gimnastyczna, którą dysponuje uchodzi za największą i najbardziej funkcjonalną w gminie. To tu corocznie odbywają się Gminne Igrzyska Sportowe „O Puchar Wójta Gminy”, oraz zawody lekkoatletyczne połączone z profilaktyką antyalkoholową.
         Gimnazjum w Łubnie zorganizowało swoje zajęcia na ostatnim piętrze budynku. Dyrektor Szkoły tak wydzieliła klasopracownie, by gimnazjaliści mieli poczucie osobności w sytuacji, gdy o utworzeniu osobnego gimnazjum nie może być obecnie mowy. Wynikiem takiego rozdzielenia jest ład i porządek panujący na przerwach, a także samoświadomość gimnazjalna trzynastosto-, czternasto- i piętnastolatków. W świetle przeprowadzonej ankiety 91% uczniów lubi uczęszczać do swojego gimnazjum, a na pytanie „Czy nie przeszkadza ci fakt, że uczysz się w tym samym budynku, co szkoła podstawowa” – 43% gimnazjalistów odpowiedziało twierdząco, a 45% uznało, że im ten fakt nie przeszkadza. Tylko 12% uczniów marzy o osobnym gimnazjum.
          Choć reforma edukacji w Gminie Dynów nie doczekała się osobnych gimnazjów, to jednak może się pochwalić swoimi gimnazjalistami. Gimnazjaliści z Łubna w niczym nie odbiegają od swoich rówieśników.3 Uwagę zwraca ich duża aktywność i samodzielność w działaniu. Nie koncentrują się tylko na sobie i swojej szkole; przeciwnie – wychodzą z własną inicjatywą poza swoje najbliższe środowisko. Od kilku lat Samorząd Uczniowski organizuje szkole tzw. „Kawiarenki”. W przygotowanym na ten cel pomieszczeniu spotyka się szkoła z ciekawymi ludźmi gminy i miasta Dynowa. Gościli tu już m.in. Wójt Gminy, Sołtys miejscowości, Dyrektor Ekspozytury Banku PKO w Dynowie, Komendant policji, czy miejscowy lekarz. Samorząd skrupulatnie przygotowuje się do tych spotkań, wybrane osoby przeprowadzają wywiad z gościem, który potem zostaje zamieszczony w ambitnej szkolnej gazetce – „Szkolniku”. Nie bez kozery ta pochwała. Obszerne, podejmujące bieżące informacje szkolne i ciekawe to pisemko zyskało zainteresowanie Wójta Gminy – p. mgra Adama Chrobaka, który chwali jego osiągnięcia, a na jego dalszy rozwój ufundował młodym reporterom dyktafon.
         W ubiegłym roku szkolnym, Samorząd Uczniowski podjął się jeszcze innego ambitnego zadania. Postanowił zintegrować się z gimnazjalistami całej gminy, organizując u siebie dyskotekę. Miłym akcentem działalności uczniowskiej jest też coroczna Wigilia przygotowywana szczególnie z myślą o starszych i samotnych mieszkańcach miejscowości.
         Wszystko, co dzieje się w szkole jest w ogromnej mierze zasługą jej nauczycieli. Kompetentni, życzliwi, otwarci na uczniów i ich potrzeby,4 starają się – w sposób wszechstronny stymulować ich rozwojem. Dbają o zaspokajanie wartości duchowych swoich uczniów, organizując dla nich wyjazdy do Teatru im. Wandy Siemaszkowej, do kina, wycieczki krajoznawcze. Roztaczają swoją opieką dzieci o szczególnych wymaganiach. W gimnazjum prowadzone są zajęcia kompensacyjne, a także zajęcia indywidualne (rewalidacyjno – wychowawcze) i logopedyczne. Szkoła odnotowuje bardzo dobre kontakty z Poradnią Psychologiczną Nr 1 w Rzeszowie.
         Efektem dobrej współpracy z Gminną Komisją d/s Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych są międzygminne turnieje wiedzy na temat uzależnień, w których gimnazjaliści z Łubna biorą udział z powodzeniem. Trwałym zaś śladem tej współpracy jest wyposażenie świetlicy socjoterapeutycznej5 w niezbędne przyrządy do ćwiczeń oraz pomoce dydaktyczne.
         W bieżącym roku szkolnym, staraniem Pani Dyrektor, szkoła otrzymała nowe komputery do pracowni informatycznej,6 nowoczesny sprzęt audiowizualny, a z pieniędzy uzyskanych z dotacji finansowej,7 pokryła koszty zakupu materiałów dydaktycznych oraz doposażyła i odremontowała część administracyjno – gospodarczą szkoły.
         Gimnazjum w Łubnie może ze spokojem pracować. Tu naprawdę widać, że reforma edukacji wcielana jest w życie, choć w warunkach, w jakich jej funkcjonować wypadło. Istnienie zespołu szkół jest zjawiskiem powszechnym, a ostatnie doniesienia prasowe i lokalne informują o projektach tworzenia się kolejnych takich szkół, których powoływanie do życia ma nie tylko ekonomiczny charakter, lecz – z coraz mocniejszą siłą ten - demograficzny.

(ciąg dalszy nastąpi)
Zuzanna Anna Nosal

1 Zob. Oświadczenie na rozpoczęcie nowego 2002/2003r. szkolnego (byłych ministrów edukacji) [w:] strona internetowa – www.gimnazjum.pl
2 Ankietę przeprowadziła i analizy dokonała autorka reportażu.
3 Opinię tę potwierdzają analizy porównawcze i badania, jakie autorka reportażu zrealizowała na terenie gminy i miasta Dynów (zob. też nr 1/91 pisma)
4 Na pytanie: „Czy lubisz swoich nauczycieli?” - 69% ankietowanych gimnazjalistów odpowiedziało - TAK, 26% nie ma na ten temat zdania, 5% odpowiedziało negatywnie.
5 Zasadniczym celem organizacji świetlic socjoterapeutycznych jest stworzenie dzieciom i młodzieży przestrzeni do bezpiecznego kontaktu z innymi i realizacji

własnych zainteresowań, wyrównywania zaburzeń emocjonalnych, ograniczenia postaw lękowych i agresywnych.
6 Szkoła otrzymała komputery w ramach projektu MENiS – „Internet w każdym Gimnazjum”.
7 Dotacja finansowa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w Rzeszowie dotyczyła dzieci byłych pracowników PGR-u. ...."

 

 

 

4.                                        

 Parafia : ŁUBNO pw. św. Jana Chrzciciela

Ks.proboszcz  - Stanisław Borkowski

Tel. (16) 652-10 -34

Łubno, 36-065 DYNÓW

   DEKANAT - DYNÓW www.przemyska.pl

powrót na stronę główną

 

 

 

24 czerwca - Parafialny Odpust - Jana Chrzciciela

 

       

 

 

W pierwszych wiekach ze względu na brak wolności religijnej chrześcijanie nie budowali świątyń, lecz spotykali się w domach. Od IV w. zaczynają pojawiać się kościoły, często w miejscu męczeńskiej śmierci chrześcijan lub nad ich grobami, a więc gdzie istniał kult świętych. Jeśli to nie było możliwe, troszczono się, by w kościele znajdowały się przynajmniej relikwie. W ten sposób kościoły zyskiwały swoich patronów.

Dzień, w którym w liturgii wspominano owego patrona, stawał się świętem kościoła i parafii z nim związanej. Wraz z rozwojem nauki o odpustach dołączono możliwość ich zyskiwania w dzień święta patronalnego danego kościoła, a sama uroczystość zyskała miano odpustu parafialnego.


 

 

 

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Chrzciciel

 

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Odpust_parafialny

 

powrót na stronę główną

 

 

 

 

5.                                                     

 Przedszkole  -  Łubno

 

 

36-065 (p-ta Dynów) Łubno, 

pow.rzeszowski, woj.podkarpackie 

tel. (16) 652 10 39

http://www.zslubno3.pl

 

 

 

 

powrót na stronę główną

 

 

 

 

6.                                                    

 Ochotnicza Straż Pożarna w Łubnie

 

Łubno 

36-065 Dynów

pow.rzeszowski, woj.podkarpackie; 

Podmiot nr: 0000254068

 

 

 

 

OCHOTNICZA STRAŻ POŻARNA W ŁUBNIE

REGON:

650898466

 

Członkowie reprezentacji:

Nazwisko lub Nazwa:

Nazwisko drugi człon:

Pierwsze imię:

Drugie imię:

Funkcja/stanowisko:

TYMOWICZ

 

ANDRZEJ

 

WICEPREZES

SOCHA

 

KRZYSZTOF

GRZEGORZ

WICEPREZES

TRYBALSKI

 

ANDRZEJ

 

SEKRETARZ

FUKSA

 

STANISŁAW

PAWEŁ

SKARBNIK

PAŹDZIORNY

 

TADEUSZ

 

PREZES

ŻACZEK

 

JAN

 

NACZELNIK-WICEPREZES

SIEŃKO

 

MAREK

BERNARD

Z-CA NACZELNIKA

 

 

 

 

 

Sposób reprezentacji:

PREZES ZARZĄDU REPREZENTUJE OSP NA ZEWNĄTRZ I KIERUJE CAŁOKSZTAŁTEM PRAC ZARZĄDU. UMOWY, AKTY ORAZ PEŁNOMOCNICTWA I DOKUMENTY FINANSOWE PODPISUJĄ W IMIENIU OSP PREZES LUB WICEPREZES I SKARBNIK.

Nazwa organu reprezentacji:

ZARZĄD

Status OPP:

NIE

Data wpisu do rejestru stowarzyszeń:

2006-03-29

Poczta:

DYNÓW

Kod pocztowy:

36-065

Nr domu:

81

Miejscowość:

ŁUBNO

Gmina:

DYNÓW

Powiat:

RZESZOWSKI

Województwo:

podkarpackie

Forma Prawna:

STOWARZYSZENIE

Rejestr:

POZYCJA KRS W REJESTRZE STOWARZYSZEŃ

Data aktualizacji: 2009-03-09

powrót na stronę główną

 

 

 

Ulica: Kod: Miasto:      Gmina: Powiat: Województwo:
169A 36-065 ŁUBNO DYNÓW RZESZOWSKI PODKARPACKIE
 

 

 

 

Inne miejscowości o nazwie   Łubno

 

1.  Łubno Szlacheckie miejscowość w województwie podkarpackim - powiat jasielski 

Łubno Opace
Liczba ludności: 292
Powierzchnia: 270 ha
Sołtys: Wilk Józef

Łubno Szlacheckie
Liczba ludności: 451
Powierzchnia: 473 ha
Sołtys: Słupek Stanisław

2. Łubno miejscowość w województwie pomorskim - powiat bytowski. Miejscowość Wiartołom na Kaszubach to osada leśna położona 30km od Bytowa, 20km od Miastka, 60 km od Ustki . Wiatrołom 9 77-206 Łubno

 

3.  W skład gminy Jabłoń wchodzi 12 sołectw tj.:Jabłoń, Kudry, Paszenki, Wantopol, Puchowa Góra, Kolonia Kolano, Kolano, Holendernia, Kalinka, Gęś, Łubno, Dawidy.Wzmianki o Jabłoniu jako osadzie pojawiają się już w XV wieku, kiedy należał do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Jego pierwszymi właścicielami byli Połubińscy, herbu Jastrzębiec, którego elementy stanowią podstawę obecnego herbu gminy Jabłoń. W XVII wieku dobra Jabłoń należały do rodzin Firlejów i Potockich. Na początku XIX wieku majątek Jabłoń przejmuje Piotr Strzyżowski. Doprowadził on majątek do rozkwitu. Na jego bazie utworzył ośrodek rolno-hodowlany. Założył park oraz zbudował pałacyk w stylu klasycystycznym ok. 1812r. Lata 1855-84 to okres władania dobrami Jabłoń hr. Łubieńskich. Doprowadzają ono do jeszcze bardziej dynamicznego rozwoju majątku. Staraniem Amelii Łubieńskiej  w Jabłoniu i okolicy powstaje pięć szkół wiejskich.

 

4.  Łubna - 8 , Łubna Jakuszowa - 1, Łubna Jakuszy - 1, Łubna Jaroslai - 1,Łubna Jarosławowa - 1 , Lubnę - 1 , Łubnę - 5  ,Łubnego - 1 , Lubnej - 1 , Łubnie - 3 , Łubno - 2 , Łubny - 1

 

 

 powrót na stronę główną

 

 

 

 

Z satelity - widok na centrum wioski    

                   

 

    Po lewej, u dołu - zabudowa dawnego PGR-u                                       ze strony www.mapy.zumi.pl

       

                              

         

Miejscowości w Polsce i wzmianki o nazwie   ŁUBNO   oraz ich położenie:

Nazwa miejscowości

N

E

Województwo

 

Łubno Nowe

50°54'

20°23'

świętokrzyskie

Łubno Nowe wioska, woj. świętokrzyskie, pow. Kielecki, gmina  Piekoszów,280 osób(x=597524,y=337190,E=ok.20°23',N=ok.50°54')

ŁUBNO

54°08' 

17°16' 

pomorskie 

Łubno wioska, woj. pomorskie, pow. bytowski, gmina Kołczygłowy, 200 osób,kod 77-206(x=384251,y=700329,E=ok.17°14', N=ok.54°09')

ŁUBNO

49°48'

22°11'

podkarpackie 

Łubno wioska, woj. podkarpackie, pow. rzeszowski, gmina Dynów, 1300 osób (x=727737, y=220140, E=ok.22°10', N=ok.49°49')

ŁUBNO

52°11' 

19°06' 

łódzkie 

Łubno wioska,woj. łódzkie,pow. łęczycki, gmina  Daszyna, 350 osób (x=505731, y=479622, E=ok.19°05', N=ok.52°11')

ŁUBNO

52°02' 

20°21' 

 mazowieckie

Łubno wioska,woj. mazowieckie, pow. żyrardowski, gmina Wiskitki, 250 osób (x=593307,y=464390,E=ok.20°22',N=ok.52°02')

ŁUBNO

51°43' 

23°00' 

 lubelskie

Łubno wioska, woj. lubelskie, pow. parczewski, gmina Jabłoń, 130 osób  x=776850,y=436291,E=ok.23°00', N=ok.51°44')

ŁUBNO SZLACHECKIE

49°41' 

21°34' 

podkarpackie 

Łubno Szlacheckie wioska, woj. podkarp.,pow. jasielski,gmina Tarnowiec, 440 osób (x=684808,y=203369, E=ok.21°34', N=ok.49°41'

 Mapa ze strony: http://www.mapa.szukacz.pl/

                                                                      

                               

Telefony Alarmowe w Polsce

                    Z telefonu stacjonarnego:

999: Pogotowie
998: Straż Pożarna
997: Policja

               112  - ogólny numer alarmowy